eylülde mavi bir gündü
genç bir erik ağacının altında sessiz
sardım onu, solgun bir aşktı
kollarımda tatlı bir düş
ve üstümüzde güzel yaz göğü
bir bulut vardı uzakta
öylesine beyaz ve öylesine yukarıda
sonra baktım, sanki hiç yoktu
aylar geçti o günden sonra
şöyle ya da böyle sessiz
erik ağaçlarının hepsi kesildi
sorarsan, aşka ne oldu
anımsayamıyorum derim
ama bilirim ne düşündüğünü
yüzünü unuttum gerçekten
tek bildiğim, onu öptüğüm o zaman
öptüğümü de unuturdum
olmasaydı o bulut
anıyorum hâlâ ve hep anacağım
bembeyaz ve uzak
erik ağaçları belki yine çiçek açar
belki o kadının şimdi yedi çocuğu vardır
o bulut yalnızca bir dakika göründü
başımı kaldırdığımda uçup gitmişti.
Add her as a friend >
emelc's blog